Thank you for visit us.

ក្ដាមប្រៃ

១.អស់ឱក្តាមប្រៃសំណព្វចិត្ត-រាស្ត្រខ្មែរអាណិតអ្នកពេកក្រៃ

ក្តាមកំពង់ឆ្នាំងធ្លាប់ល្បាញល្បី-រាស្ត្រគ្រប់សម័យស្ងើចសរសើរ។

២.ក្តាមប្រៃអើយអ្នកខំប្រឹងទៀត-រាស្ត្រមកព្រោងព្រាតជូនដំណើរ

អបអរក្តាមប្រៃស្ងើចសរសើរ-ក្តាមប្រៃដំណើរលឿនដូចព្រួញ។

៣.ក្តាមប្រៃបន្តតួនាទី-ក្តាមប្រៃសំភីមិនរារួញ

អ្នកអុំចិត្តមុតដូចអ្នកជួញ-អុំលឿនដូចព្រួញដណ្ដើមជ័យ៕ 

ក្លិនខ្លួននួនល្អង

បានជួបអូនម្ដងរៀមប៉ងមេត្រី

ប្រហើយក្លិនស្រីប្រពៃមេ្ល៉ះទេ

ក្រអូបក្លិនខ្លួនស្រស់កែវមាសមេ

ក្លិននេះខុសគេតើជាក្លិនអ្វី?

មុខមូលក្រឡង់ដូចថង់ចូលខ្យល់

សម្រស់និមលបងគន់មិនណាយ

មើលពីចំហៀងសមរូបរាងកាយ

ទាស់តែឆោមឆាយស្អុយក្លៀកម្លេ៉ះពៅ។

ដើមឈើ

ដើមឈើមួយដើម     ត្រូវទឹកសន្សើម      ស្លឹកខៀវលាស់ខ្ចី
គន់មើលទៅលើ       ល្អល្អះប្រពៃ           ផ្កាផ្ញីខ្មៀតខ្មី
                            ឥតបីព៌ណនា។
ដល់កាលរដូវ          ផ្លាស់ប្ដូរមិននៅ     បាត់បងគន់នា
អ្នកផងមកផង        មិនខ្ចីងាករា          សរសើរគ្រប់គ្នា
                          ដូចគ្រាឡើងខ្លួន។
 (មូលន័យ៖ ការប្រៀបដើមឈើ ទៅនឹងមនុស្សស្រី)
ដោយ៖ អាត់​ រស្មី
កាលបរិច្ឆេត ២៥, ០៤, ២០១៤

កំណាព្យ៖ កំណាព្យសម្រាប់ទូន្មានសិស្សល្អ

សិស្សល្អស្វាតសិក្សា         តាមក្បួនតម្រាដូនតាចាលទុក
ខំរៀនវិទ្យាគ្រប់មុខ           តាងដោយទំនុកសុចិប៉ុលិុ
សុស្តាប់គ្រូត្រាប់ពុទ្ធិ         ផ្តេកគិតស្មាធិពឹងហេតុផល
ពុទ្ធសូរសំនួរងឿយឆ្ងល់    លុិកត់តម្កល់ទុកជាច្បាប់ក្បួន
អ្នកណាប្រាចាកអង្គ៤      ទោះខំផ្ទួនៗពុំបានផលឡើយ។

ដោយ៖ ប៊ិនស៊ិនណារិន
អតីតៈសិស្សថ្នាក់ទី១០A

មានន័យជ្រៅ

ពេលស៊ីលាសហាល     ខ្ញុំស្រេចទឹកតែ
ដើរជាន់អាចម៍ឆ្កែ​​        នឹកស្រុកកំណើត
ទឹកហូរក្រោមស្ពាន      ស្ពាននៅលើទឹក៕

កំណាព្យស្នេហ៍

កុំដៀលបងឆ្កែ              ព្រោះអ្នកដែលស្នេហ៍
អូនគឺរូបបង                 ឆ្កែចូលចិត្តអាចម៍
បងស្នេហ៍នួនល្អង         បើឆ្កែជាបង
                អាចម៍ជាអ្នកណា?

កាព្យគុណធ៌មខ្មែរ៖ ក០០១១

ផ្លូវ​ពីរ​គួរ​ដើរ​ឱ្យ​ត្រូវ​ត្រង់                តម្រង់​ឱ្យ​ជាក់​ដោយ​សម្មា

កុំ​ឱ្យ​ភ្លាត់​ខុស​ក្នុង​មិច្ឆា​                  កុំ​ឱ្យលោភា​គ្រប់​គ្រង​បាន  ។

កាព្យគុណធ៌មខ្មែរ៖ ក០១០

សុរា​ជាមិត្រ​ឬជា​សត្រូវ​           ស្រវឹង​យូរ​ទៅ​អាស្រូវ​កាយា

អាប់​យស​អស់​ទ្រព្យ​អាប់​ទាំង​បញ្ញា        ឈឺ​ថ្កាត់​ឈ្លោះគ្នា​មាន​សារៈ​អ្វី ។

កាព្យគុណធ៌មខ្មែរ៖ ក០០៩

ជីវិត​មាន​ន័យ​ប្រពៃ​កន្លង        បាន​ធ្វើ​បុណ្យ​ផង​សីល​ទាន​ជាប់​ប្រាណ

សម្មា​ទិដ្ឋិ​មនោ​កល្យាណ        ទោះ​អវសាន​តាម​ដូច​ស្រមោល ។

កាព្យគុណធ៌មខ្មែរ៖ ក០០៨

ធ្វើ​ទាន​តាម​មាន​កុំ​កំណាញ់              ចិត្ត​មារត្រូវ​ចាញ់​ចិត្ត​សប្បុរស

លះបង់​ក្ដី​សុខ​ចែក​គ្នា​រស់                   ទើប​ហៅ​​ខ្ពង់​ខ្ពស់​រស់​ប្រពៃ ។

កាបគុណធ៌មខ្មែរ៖ ក០០៧

បាន​មាន​កុំ​ភ្លេច​ក្រ​ ​​                    បាន​ខ្ពស់​ល្អ​កុំ​ភ្លេច​ទាប

កុំ​ល្មោភ​នឹង​យស​លាប            វៀរ​កម្ម​បាប​ធ្វើ​ទាន​សីល ។

កាព្យគុណធ៌មខ្មែរ៖ ក០០៦

ជាតិ​ជា​មនុស្ស​រស់​ក្នុង​លោក​               ថ្លៃថ្នូរ​ទាប​ថោក​តោង​តាម​ចិត្ត

សម្រេច​ថ្លៃ​ថោក​ការ​ប្រព្រឹត្ត                 មិន​មែន​កម្រិត​ទ្រព្យ​យស​សក្តិ ។

កាព្យគុណធ៌មខ្មែរ៖ ក០០៥

ជា​រឿង​ធម្មតា​ ​             ក្នុង​វដ្ដសង្សារ                 កើត​ចាស់​ឈឺ​ស្លាប់

សុខទុក្ខ​លាយ​ឡំ       បុណ្យ​បាប​តាម​ជាប់      កម្ម​ឱ្យ​ផល​ភព្វ

                              ឥត​ផ្គាប់​ចិត្ត​បាន ។

កាព្យកុណធ៌មខ្មែរ៖ ក០០៤

មាន​ក្រ​ស​ខ្មៅ​ខ្លៅ​បណ្ឌិត​            កម្ម​អ្នក​កម្រិត​គ្រប់​រូបា​

សុខ​ទុក្ខ​រីករាយ​ឬ​ខ្លោច​ផ្សា ​        ឥត​​​ទៀង​ម្ដង​ណា​តាម​ផល​កម្ម ។

កាព្យគុណធ៌មខ្មែរ៖ ក០០៣

សីល​ជា​ស្ពាន​ឯទាន​ជា​ស្បៀង​      ធ្វើ​ល្អ​ឱ្យ​ទៀង​វៀរ​លែង​បាប

កុំ​ទុក​កេរ្តិ៍ឈ្មោះ​ក្លិន​ឆ្អេះឆ្អាប ​         ដែល​សល់​ពី​បាប​ខ្លួន​បាន​ធ្វើ ។

កាព្យគុណធ៌មខ្មែរ៖ ក០០២

ខិតខំប្រិតប្រៀន          ឱ្យមានរបៀន                 រៀនទាំងថ្ងៃ​យប់

រៀនសព្វវិជ្ជា                 នានាបង្គ្រប់                       វិជ្ជា​ជា​ភព

                               ភ្លឺផ្លេកពណ្ណរាយ ។

វិជ្ជាក្នុងខ្លួន​                    ប្រើឱ្យសមសួន                 កុំប្រើ​រាយមាយ

ប្រើដោយគុណធម៌    ជាផ្លូវត្រួសត្រាយ              ទើបមិន​អន្តរាយ

                               ឱ្យទុក្ខគេឯង ។

កាព្យគុណធ៌មខ្មែរ៖ ក០០១

ជីវិត​មាន​ខ្លី​គប្បី​សាង​ល្អ​                   រស់​ឱ្យ​គេអរ​ស្លាប់​ឱ្យ​គេ​ស្ដាយ

រស់​ជា​បណ្ឌិត​គំនិត​វែង​ឆ្ងាយ          ចិត្ត​ពាល​រាយមាយ​​គួរ​​វៀរលែង​បង់ ។